to zapewne Falconer skłonił Haygartha do przeprowadzki. Lata emerytury zamierzał poświęcić na opracowanie zgromadzonych w Chesterze zapisków.
Choć nie praktykował już czynnie, na bieżąco śledził piśmiennictwo medyczne. Włączył się w spór toczący się w Filadelfii o to, czy żółta gorączka jest do Stanów Zjednoczonych zawlekana, czy też ma źródło miejscowe, i dowodził, że wobec „amerykańskiej zarazy” należy zastosować te same metody, które sprawdziły się u niego przeciw gorączkom zakaźnym w Anglii. Booth uznaje to stanowisko za błędne i widzi w nim przykład rozciągania jednej reguły na wszystkie przypadki. Currie, umierający na gruźlicę, przyjeżdżał do córki mieszkającej w Bath i do śmierci w 1805 roku bywał na cotygodniowych spotkaniach w domu Haygartha.
W 1819 roku, po śmierci żony, przeniósł się do Lambridge House przy drodze wylotowej z Bath na Londyn. Zmarł tam 10 czerwca 1827 roku w wieku 87 lat i został pochowany przy kościele w Swainswick. Na ścianie nawy umieszczono tablicę, według której „może być pamiętany jako LEKARZ, który przysłużył się nauce medycznej swoimi pismami”, a jako „FILOZOF znany jest z tego, że powiększył zasób dobrze poświadczonych faktów o wpływie umysłu na ciało”.