Rotunda w Płocku (zwana dawniej też "rotundą Brunona z Querfurtu", „rotundą na podgrodziu" lub „rotundą Dobiechny") – pozostałości wczesnośredniowiecznej rotundy z końca XI lub początku XII wieku, odkryte przed zachodnią fasadą katedry na Wzgórzu Tumskim w Płocku.
Odkrycie i pierwsza interpretacja Relikty odsłonięto podczas badań archeologicznych prowadzonych w latach 1959–1963, które prowadził Włodzimierz Szafrański. Uznał odsłonięte fundamenty jako jako ślad wolno stojącej, okrągłej budowli (rotundy) z małym pomieszczeniem (apsydą) od strony wschodniej oraz z drewnianą lub kamienną galerią (emporą) od zachodu. Według niego budowla powstawała w dwóch etapach. Kolejni badacze (m.in. Andrzej Tomaszewski, Zbigniew Pianowski, Teresa Rodzińska-Chorąży i Andrzej Gołembnik) potwierdzali istnienie rotundy z galerią, choć mieli wątpliwości co do datowania proponowanego przez odkrywcę.