Wydarzenia w pociągu stają się momentem przełomowym w życiu Wokulskiego, który zrozumiał, że Izabela Łęcka nigdy go nie kochała. Ignacy Rzecki w swoim pamiętniku relacjonuje, że w międzyczasie, po wyjściu romansu na jaw i zmianach w życiu Wokulskiego, baron Dalski dowiedział się, że Starski nawiązał romans z jego żoną Eweliną. Dalski decyduje się na rozwód oraz pojedynkuje się z kochankiem byłej żony. Ścigany przez wierzycieli oraz ośmieszony w towarzystwie Starski decyduje się wyjechać za granicę.
Analiza Literaturoznawca Henryk Markiewicz zwrócił uwagę, że Starski uwiódł Izabelę Łęcką, jednak skala zaangażowania Starskiego i Łęckiej w relację nie została dokładnie wyznaczona. Cytując fragmenty powieści Markiewicz zaznacza, że Wokulski określił jednoznacznie tę relację jako romans, podczas gdy jego opinię zanegowała Kazimiera Wąsowska tłumacząc, że wiele rzeczy na pozór wygląda gorzej aniżeli w rzeczywistości. Wąsowska enigmatycznie zapewnia również, że Łęcka popełniła jeden błąd, zresztą niewinny. Według Agaty Zalewskiej, Starski służy także w powieści do demaskacji idealnego obrazu Izabeli.