Edward Sternik (ur. 13 października 1899 w Opatowie, zm. wiosną 1940 w USRR) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Eleonory z Potogrodzkich urodzony 13 października 1899 w Opatowie, ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej, tu urodzony 13 października 1897., tu urodzony w 1898 i przynależny do Krakowa..
4 grudnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 11 kompanii III batalionu 2 pułku piechoty. Ranny pod Niemirowem, walczył w okopach nad Stochodem, służył w Baranowiczach.
W Wojsku Polskim wykazany w 2 eskadrze lotniczej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w I lubelskim batalionie etapowym, a jego oddziałem macierzystym był 52 pułk piechoty. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 52 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2361. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 37 pułku piechoty w Kutnie. Później jako oficer rezerwy 37 pp został powołany do czynnej służby. Po przeszkoleniu w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu został przeniesiony do 19 pułku artylerii polowej w Nowej Wilejce.