Komenda Główna Straży Pożarnych – jednostka organizacyjna Zawodowej Straży Pożarnej, przy pomocy której Komendant Główny Straży Pożarnych realizował zadania w sprawach ochrony przeciwpożarowej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

KGSP działała w latach 1950–1992, koordynując i kierując pod względem fachowym działalnością podległych jej komend terenowych (wojewódzkich i niższego szczebla) oraz nadzorując służby ochrony przeciwpożarowej działające w poszczególnych resortach. Powstała na mocy ustawy z dnia 4 lutego 1950 r. o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji, początkowo podlegając Ministrowi Gospodarki Komunalnej, a od grudnia 1954 r. – Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Przestała istnieć wraz z utworzeniem Państwowej Straży Pożarnej; na mocy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej jej jednostki organizacyjne zostały rozwiązane, a funkcje centralnego organu administracji rządowej w sprawach ochrony przeciwpożarowej przejęła nowo utworzona Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej.

Zadania i kompetencje Zakres działania Komendy Głównej Straży Pożarnych był określany kolejno przez ustawę z dnia 4 lutego 1950 r., ustawę z dnia 13 kwietnia 1960 r. oraz ustawę z dnia 12 czerwca 1975 r. o ochronie przeciwpożarowej.