sieć komend tworzyły wówczas: komenda główna, 22 komendy wojewódzkie (w tym 5 miast wydzielonych) oraz 355 komend stopnia powiatowego. 1970 r. – 217 terenowych zawodowych straży pożarnych oraz 224 zakładowe zawodowe straże pożarne.
Równolegle z rozbudową sieci jednostek rozwijało się szkolnictwo pożarnicze. W 1950 r. Komenda Główna Straży Pożarnych przekształciła Centralny Ośrodek Wyszkolenia Pożarniczego w Centralną Oficerską Szkołę Pożarniczą z siedzibą w Warszawie oraz oddziałami w Łodzi, Poznaniu, Bielsku-Białej i Gdańsku. W 1954 r. zmieniono jej nazwę na Szkołę Oficerów Pożarnictwa, która od 1 września 1955 r. funkcjonowała jako placówka pomaturalna. W samym Poznaniu od 1951 r. funkcjonowała odrębna ścieżka kształcenia kadry pożarniczej. 30 listopada 1951 r., z inicjatywy komendanta Zawodowej Straży Pożarnej miasta Poznania, uruchomiono Wojewódzki Ośrodek Wyszkolenia Pożarniczego, przekształcony w 1952 r. w Szkołę Polityczno-Wychowawczą Pożarnictwa, kształcącą kadrę oficerów politycznych na potrzeby ówczesnego aparatu politycznego jednostek ochrony przeciwpożarowej. W 1954 r. powstało na jej bazie czteroletnie Oficerskie Technikum Pożarnicze, którego absolwenci otrzymywali wykształcenie średnie oraz kwalifikacje oficerskie;