Recepcja w Chinach Zanim jezuici przywieźli trygonometrię sferyczną, chińscy astronomowie posługiwali się własnymi metodami rachunku na łukach. Shen Kuo (1031?–1095) podał zależność między łukiem, cięciwą i strzałką łuku. Wang Xun (1235–1281) i Guo Shoujing (1231–1316) zastosowali ją w kalendarzu Shoushi li z 1281 roku do przeliczania położenia Słońca ze współrzędnych ekliptycznych na równikowe. Zamiast całej cięciwy posługiwali się przy tym jej połową, czyli sinusem połowy łuku. Ich metody dawały więc zależności między długością łuku a sinusem i cosinusem jego połowy, przez co niemal zasługują na miano trygonometrycznych w ścisłym znaczeniu tego słowa. Czy była to już trygonometria sferyczna, pozostaje sporne: w zachowanych zapisach nie ma śladu trójkątów sferycznych, a wyprowadzenia mógł zawierać zaginiony Shoushi licao.

Trygonometrię sferyczną wprowadzili do Chin w XVII wieku jezuici, w ramach reformy kalendarza. Jej pierwsze chińskie wykłady, opracowane na podstawie źródeł europejskich, weszły w skład kompendium . Chińscy uczeni