We wstępie Gersonides wymienia sześć głównych problemów rozważanych w dziele: nieśmiertelność duszy, proroctwo, wiedzę Boga o rzeczach jednostkowych, opatrzność, przyczyny ruchu sfer niebieskich oraz stworzenie świata. Argumentację opiera przede wszystkim na rozumowaniu filozoficznym, a nie na tekście Tory.
Nieśmiertelność duszy Gersonides, podobnie jak Majmonides i wielu innych perypatetyków, sądził, że dusza osiąga nieśmiertelność dzięki wyższym pojęciom, które człowiek przyswaja w ciągu życia za pośrednictwem . Jest to kosmiczna zasada rozumu, emanująca z oddzielonych intelektów – duchowych bytów poruszających sfery niebieskie. Odróżniał przy tym intelekt materialny (wrodzoną każdemu zdolność uczenia się, ginącą wraz z ciałem) od intelektu nabytego, który przeżywa śmierć. Jak ujmuje to , „człowiek jest nieśmiertelny o tyle, o ile osiąga dostępną mu doskonałość intelektualną […]; ta wiedza przeżywa jego śmierć cielesną i stanowi jego nieśmiertelność”.