Ta druga odgrywa istotną rolę w jego kosmologii – jest bowiem płynem („ciałem niezachowującym kształtu”) wypełniającym przestrzeń między , oddzielającym je od siebie i izolującym ich ruchy.
Na poparcie swych tez Gersonides – inaczej niż Majmonides, który uważał stworzoność świata za niedowodliwą – wysunął szereg własnych, złożonych dowodów na to, że świat został stworzony. Dowody te były skierowane przeciw stanowisku Arystotelesa: miały wykazać, że stworzenie świata wynika z samej jego fizyki. Opierały się na spostrzeżeniu, że obecność pewnych właściwości w ciałach (np. akcydensów, czyli cech przygodnych, oraz zdolności oddziaływania na inne ciała) świadczy o ich stworzoności. Podobny wniosek płynął z mierzalnego, ilościowego charakteru czasu: czas nie może stanowić urzeczywistnionej nieskończoności, czyli istniejącej naraz w całości. Przynajmniej jeden z tych dowodów jest niezależny od założeń geocentrycznych, a nawet antropocentrycznych.