Państwa członkowskie mogą również umożliwiać złożenie takiego wniosku jeszcze podczas pobytu zainteresowanego w pierwszym państwie członkowskim.

Drugie państwo może wymagać wykazania stałych i regularnych środków utrzymania oraz posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. W przypadku pracownika może wymagać przedstawienia umowy o pracę lub odpowiednich dokumentów potwierdzających zatrudnienie, natomiast od osoby zamierzającej prowadzić działalność na własny rachunek może żądać dokumentacji wymaganej przez prawo krajowe do wykonywania takiej działalności.

W przypadku działalności gospodarczej drugie państwo członkowskie może, w granicach przewidzianych dyrektywą, badać sytuację własnego rynku pracy oraz stosować krajowe procedury dotyczące obsadzania stanowisk lub podejmowania działalności na własny rachunek. Państwa mogą również stosować przewidziane prawem ograniczenia związane z dostępem do niektórych rodzajów działalności.

Status uzyskany w pierwszym państwie członkowskim nie jest więc odpowiednikiem automatycznego zezwolenia na pracę lub prowadzenie działalności gospodarczej we wszystkich pozostałych państwach Unii.