Sięgniew (zm. przed 2 czerwca 1268) – możnowładca małopolski i urzędnik książęcy okresu rozbicia dzielnicowego, kasztelan lubelski od 1252 oraz wojewoda sandomierski od 1255 do 1264. Jan Wroniszewski wysunął hipotezę, że między 1264 a 1268 Sięgniew mógł krótko sprawować urząd kasztelana krakowskiego. Objęcie przez niego tej kasztelanii nie zostało jednak poświadczone bezpośrednio w zachowanych źródłach.

W 1252 Sięgniew wystąpił jako kasztelan lubelski. W tym samym okresie żył drugi urzędnik tego imienia, kasztelan żarnowski. Obaj Sięgniewowie znaleźli się na liście świadków jednego dokumentu z 1252, co pozwala rozróżnić ich jako dwie osoby. Najpóźniej w 1255 Sięgniew awansował na urząd wojewody sandomierskiego, który sprawował do 1264. Agnieszka Teterycz-Puzio zaliczyła go, podobnie jak spokrewnionego z nim Warsza, do możnych związanych z księciem krakowskim i sandomierskim Bolesławem V Wstydliwym. Obydwaj otrzymywali kolejne urzędy podczas jego panowania.