heroisch), które zainspirowało następnie nazwę handlową Heroin, nadaną w listopadzie 1898 przy urzędowej rejestracji preparatów diacetylomorfiny wprowadzanych do obrotu przez koncern Bayer pod różnymi postaciami (pastylek, tabletek, soli rozpuszczalnych oraz eliksirów). Leki zawierające tę substancję czynną zostały entuzjastycznie przyjęte przez przedstawicieli świata medycyny: w 1899 roczna produkcja heroiny przez firmę Bayer wynosiła 1 tonę, a produkt eksportowany był do 23 krajów, zdobywając popularność szczególnie w USA, w postaci syropów przeciwkaszlowych. Podczas kongresu dla lekarzy Dreser opisał go jako dziesięciokrotnie efektywniejszego w zwalczaniu kaszlu niż preparaty kodeiny, a przy tym posiadającego zaledwie 1/10 jej działań ubocznych. Według Dresera miał to być „cudowny lek” („wonder drug”), nie tylko silniejszy w zwalczaniu bólu od morfiny, ale rzekomo także nieuzależniający i ogólnie bezpieczny. W 1900 roku pismo The Boston Medical and Surgical Journal napisało, że posiada on wiele zalet w porównaniu do morfiny, nie działa nasennie i nie ma obaw o powstanie uzależnienia. Dreser opublikował liczne artykuły na temat heroiny w czasopismach medycznych, rozpoczęto przeprowadzanie badań naukowych nad możliwością zastosowania heroiny w leczeniu astmy, zapalenia oskrzeli i gruźlicy.