Wszystkie rudawce mają w szczęce dwa siekacze, jeden kieł, trzy zęby przedtrzonowe i dwa trzonowe. Połówka żuchwy nosi dwa siekacze, kieł, po trzy przedtrzonowce i trzonowce. Badacze opisują zęby rudawca orientalnego jako niewielkie, wskazując też na dość wąskie trzonowce. Kieł szczękowy i drugi przedtrzonowiec szczęki są dłuższe niż u innych rudawców. Pierwszy i drugi trzonowiec żuchwy mają podobną wielkość. Trzeci trzonowiec żuchwy jest dłuższy niż u innych rudawców i ma eliptyczny przekrój.
Futro zwierzęcia przypomina to spotykane u rudawca sundajskiego, ubarwionego w odcieniach od ciemnej oliwki do brązowej sepii z zielonkawym brązem na karku. Różnica polega na cienko owłosionej piszczeli. Ubarwienie jest jednak ciemniejsze i bardziej brązowe, zwłaszcza na ciemieniu. Niemniej obserwowano w nim różne odmienności.
Skrzydła są krótkie, zwłaszcza ich segment pomiędzy pierwszym a drugim paliczkiem palca trzeciego. Kciuk też jest dość krótki. Towarzyszą im małe stopy.
Systematyka thumb|left|Rodzaj rudawiec, jedyny w swym plemieniu, obejmuje 7 gatunków, wśród nich rudawca nilowego Nowy gatunek nietoperza opisany został w 1820 roku piórem Desmaresta. Badacz zaliczył go do rodzaju Pteropus obecnie zwanego po polsku rudawką. Stworzył on nazwę Pteropus leschenaultii.