Web Proxy Auto-Discovery Protocol (WPAD) – protokół umożliwiający komputerom klienckim automatyczne odnalezienie konfiguracji serwera proxy, z którego mają korzystać przy połączeniach z internetem. Jego celem jest uniknięcie ręcznego konfigurowania ustawień proxy na każdej stacji roboczej z osobna, co ma znaczenie zwłaszcza w dużych sieciach firmowych.
WPAD nigdy nie uzyskał statusu RFC – jedyną uzgodnioną definicją pozostaje szkic internetowy z 1999 roku, który wygasł w grudniu tego samego roku. Mimo to protokół jest obsługiwany przez wszystkie popularne przeglądarki i systemy operacyjne, a w systemach Windows jest domyślnie włączony. Z korzystaniem z niego wiąże się szereg zagrożeń, opisywanych zbiorczo jako BadWPAD.
Specyfikacja Protokół opisali w 1999 roku Paul Gauthier, Josh Cohen, Martin Dunsmuir i Charles E. Perkins w szkicu internetowym draft-ietf-wrec-wpad-01, przygotowanym w ramach prac IETF. Dokument wygasł w grudniu 1999 roku i nie został przekształcony w standard.