W tymże czasie samce tworzą grupy liczące od 20 do 135 osobników, niekiedy nawet 150, zajmujących razem drzewa wzdłuż rzeki zazwyczaj na szerokości 40 m i długości od 400 do 1600 m. Samce agresywnie współzawodniczą o zajmowane terytorium o promieniu około 5 m, oddalone od siebie o 10–15 m. Dominujące osobniki zwieszają się z gałęzi na brzegu koron drzew nad strumieniem, podporządkowane dalej w lesie. Na początku sezonu godowego walczą o lepsze miejsca. Usadowiwszy się, uderzają one skrzydłami i wydają głośne, metaliczne, dzwoniące dźwięki o częstotliwości 2–3 na sekundę, przyciągając w ten sposób samice. W Tai, gdzie nie obserwuje się zachowania typu lek, samce nawołują w rozproszeniu, zachowując się podobnie jak tokujące samce z innych części Afryki. Niekiedy usadawiały się w okolicy drzew owocowych odwiedzanych przez samice, gdzie przebywały do 6 h. Używały też miejsc grzędowania. Tokowały wtedy pół godziny przed zachodem słońca i godzinę przed zmierzchem.