Stale poszerzany profil działalności Szkoły, kształcącej uczniów na trzech wydziałach – budownictwa, mechaniczno-technicznym i chemiczno-technicznym – już w końcu XIX wieku powodował, że dotychczas zajmowane lokale stały się dla instytucji niewystarczające.
Działania zakładające wzniesienie nowej siedziby Szkoły Przemysłowej grono profesorskie podejmowało już od lat 80. XIX wieku. Szczególnie aktywni w tych zabiegach byli Jan Rotter, dyrektor Szkoły w latach 1889–1906, oraz Sławomir Odrzywolski, krakowski architekt pełniący od roku szkolnego 1879/1880 kierownictwo wydziału budownictwa. Odrzywolski już w 1885 roku wskazywał na łamach swojej publikacji Rzut oka na rozwój szkolnictwa przemysłowego w Austrii z uwzględnieniem stosunków w Galicji na niewystarczalność warunków lokalowych krakowskiej Szkoły Przemysłowej w stosunku do zapotrzebowania. W odpowiedzi na wyrażane wobec organów władzy państwowej wnioski o wsparcie dla realizacji nowej siedziby instytucji, minister wyznań i oświaty w Wiedniu upoważnił w piśmie z 25 lipca 1893 roku Namiestnictwo Galicji do podjęcia planów budowy nowego gmachu dla Państwowej Szkoły Przemysłowej w Krakowie. Na tej podstawie już w sierpniu tego samego roku Namiestnictwo określiło ogólny zarys planowanej nowej siedziby Szkoły.