Jednym ze sposobów obliczania statystyki Mantela jest:

gdzie i to empiryczne średnie obserwowanych odległości, a i to szacowane odchylenia standardowe.

Współczynnika nie można traktować jako zwykłego współczynnika korelacji, ponieważ pomiarów odległości nie jest niezależnych – każdy obiekt występuje w parach odległości z pozostałymi obiektami.

Wartość tego współczynnika porównuje się zatem z wartościami uzyskanymi po odpowiednich permutacjach wierszy i kolumn jednej z dwóch macierzy.

Istotność testu Mantela szacuje się następnie poprzez porównanie z rozkładem wartości uzyskanych przy założeniu prawdziwości hipotezy zerowej. Przy braku korelacji między dwiema macierzami odległości wartość powinna podlegać temu samemu rozkładowi, jaki uzyskuje się w wyniku permutacji. Jeśli korelacja istnieje, oczekuje się, że obserwowana wartość będzie istotnie różna od wartości uzyskanych po permutacjach. Liczba wykonanych permutacji wpływa przede wszystkim na dokładność oszacowania wartości p.