W przedstawianej wówczas koncepcji pocisk określany jako Piorun 2 miał mieć masę około 50 kg i być znacznie większy od pocisków Grom i Piorun. Jako możliwe platformy wskazywano Poprada, przyszły system rozwijany w ramach programu Sona oraz zmodernizowane zestawy Osa-P. Szacowano wówczas, że wykorzystanie technologii opracowanych przez CRW Telesystem-Mesko, Mesko i inne krajowe podmioty mogłoby pozwolić na opracowanie pocisku w ciągu 2–3 lat. Podczas tego samego panelu gen. Stefan Mordacz informował, że w Planie Modernizacji Technicznej funkcjonował program pod nazwą Grzmot. Wskazywał przy tym, że wymagania dla przyszłego efektora powinny wynikać z analizy zagrożeń i postulował rozważenie również zdolności C-RAM, czyli zwalczania pocisków rakietowych, artyleryjskich i moździerzowych.
W październiku 2021 roku w przedstawionej przez PGZ koncepcji mobilnego systemu przeciwlotniczego Sona jako przyszły efektor wymieniano Pioruna 2. W tej fazie projektu deklarowano zasięg przekraczający 12 km i zwiększony w stosunku do Pioruna pułap rażenia.