Zakłócenia bierne mogą wypełniać trójwymiarową objętość, jak w przypadku opadów lub dipoli odbijających, albo pochodzić przede wszystkim z powierzchni, np. lądu lub morza. Do ich charakterystyki konieczna jest zatem znajomość oświetlanej przez radar objętości albo powierzchni. Zakłócenia objętościowe (ang. volume clutter) można opisywać za pomocą objętościowego współczynnika rozpraszania wstecznego , natomiast zakłócenia powierzchniowe (ang. surface clutter) za pomocą znormalizowanej skutecznej powierzchni odbicia lub współczynnika rozpraszania wstecznego .
Klasyfikacja Zakłócenia bierne można klasyfikować według różnych, wzajemnie niezależnych cech. Ze względu na geometrię obszaru rozpraszającego rozróżnia się przede wszystkim zakłócenia powierzchniowe (ang. surface clutter) i zakłócenia objętościowe (ang. volume clutter). W literaturze dotyczącej radarów meteorologicznych stosowany jest również podział na zakłócenia statyczne (ang. static clutter) i zakłócenia dynamiczne (ang. dynamic clutter). Zakłócenia statyczne pochodzą od obiektów nieruchomych lub niemal nieruchomych względem radaru i charakteryzują się przesunięciem Dopplera, a więc także odpowiadającą mu prędkością radialną, bliską zeru.