W nekrologu napisanym przez jego uczniów wynik ten uznano za wykazanie fizycznej realności fal grawitacyjnych i za podręcznikowy przykład silnej fali grawitacyjnej.
W ogłoszonym w 1962 roku artykule, przygotowanym w Palmer Physical Laboratory na Uniwersytecie Princeton, zajął się zagadnieniem początkowym dla pola grawitacyjnego, czyli pytaniem, które dane opisujące pole w jednej chwili (na hiperpowierzchni przestrzennopodobnej) można wybrać dowolnie, a które muszą spełniać dodatkowe warunki. Pokazał, że część warunków ograniczających dopuszczalne dane początkowe można spełnić przez odpowiedni wybór pędów sprzężonych. Trzy więzy poprzeczne są mianowicie spełnione zawsze, gdy pędy te przyjmie się za pochodne funkcjonalne pewnego funkcjonału metryki, niezmienniczego względem przekształceń współrzędnych. Jeśli funkcjonał ten jest dodatkowo niezmienniczy względem przekształceń skali, znika również ślad pędów. Konstrukcja danych początkowych sprowadza się wówczas do skalarnego równania Lichnerowicza i daje się przeprowadzić z dowolną dokładnością. Sam Peres uznał tę metodę za pierwszy krok w stronę formalizmu Hamiltona-Jacobiego dla pola grawitacyjnego.