W 1991 roku podał nowy dowód , wykluczającego teorie zmiennych ukrytych niezależne od kontekstu pomiaru: zamiast 117 promieni użytych w dowodzie pierwotnym wystarczyły mu 33, a po zwiększeniu liczby wymiarów przestrzeni z trzech do czterech – 24. Był jednym z sześciu autorów ogłoszonej w 1993 roku pracy o teleportacji kwantowej. Wykazano w niej, że żaden bezpośredni pomiar nie pozwala uzyskać pełnej informacji o stanie cząstki kwantowej. Połączenie splątania i komunikacji klasycznej pozwala jednak przenieść ten stan bez utraty informacji na inną cząstkę, która nigdy nie znalazła się w pobliżu pierwszej. Teleportację kwantową potwierdzono później doświadczalnie w kilku laboratoriach. Zapytany przez dziennikarza, czy teleportacja kwantowa mogłaby przenieść nie tylko ciało, ale i duszę, Peres odpowiedział: „Nie, nie ciało – tylko duszę”.
W pracy z 1996 roku wykazał, że jeśli myślowe odwrócenie kierunku czasu dla jednej tylko z dwóch cząstek prowadzi do sytuacji niefizycznej, z ujemnymi prawdopodobieństwami, to obie cząstki muszą być splątane.