Stracona noc – opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza wydane w 1947 roku przez Spółdzielnię Wydawniczą „Wiedza” w zbiorze Nowele włoskie. Utwór przedstawia historię Wacława i jego szofera, którzy zatrzymują się w dworku, gdzie dochodzi do serii wydarzeń z udziałem jego mieszkańców. Opowiadanie powstało na przełomie lat 1941/42 podczas okupacji niemieckiej.
Literaci interpretowali Straconą noc jako opowiadanie o niespełnieniu, zaburzeniu społecznych hierarchii i biernej postawie bohaterów, zestawiając je m.in. z Heptameronem Małgorzaty z Nawarry. Szczególną uwagę krytycy poświęcili postaci Faustyny, wskazując na jej niejednoznaczną pozycję społeczną oraz ograniczoną możliwość decydowania o własnym losie.
Na podstawie opowiadania powstało kilka adaptacji filmowych: Spotkania z 1957 roku w reżyserii Stanisława Lenartowicza, Stracona noc z 1974 roku w reżyserii Janusza Majewskiego oraz Nocne ptaki z 1993 roku w reżyserii Andrzeja Domalika.