Ponownie wyróżnił się w czasie wyprawy kijowskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. W latach 1921–1922 był przydzielony z 45 pp do Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, w charakterze tłumacza. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1297. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 44 pułku piechoty w Równem. Następnie pełnił służbę w 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 26. lokatą. Od 15 maja do 1 sierpnia 1929 był przydzielony z 6 pp Leg. do 1 batalionu balonowego w Toruniu. W sierpniu tego roku został zatwierdzony na stanowisku komendanta składnicy wojennej 6 pp Leg. W marcu 1931 został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 został przesunięty ze stanowiska dowódcy baonu na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, a z dniem 31 grudnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie przy ul. Litewskiej 5 m. 10. Zaginął w czasie II wojny światowej.