Jako pierwszy koncepcję welajat-e-fagih w znaczeniu zbliżonym do Chomeiniego, to jest dotyczącym władzy decyzyjnej nadanej uczonym, rozwinął , jednak również on nie postulował przejęcia pełni władzy przez duchowieństwo.
Na początku XX wieku za rządów dynastii Kadżarów duchowni szyiccy sformułowali doktrynę, wedle której nie może współpracować z niesprawiedliwym władcą. Niektórzy duchowni otwarcie wystąpili przeciwko władzy szacha, np. wydając fatwę zakazującą palenia tytoniu w obliczu protestów przeciw oddaniu kontroli nad perskim przemysłem tytoniowym Brytyjczykom czy jak Sejjed Abdallah Behbahani angażując się w i społeczne protesty przeciw władzy szacha oraz zachęcając obywateli Persji do uczestnictwa w demonstracjach.
Współczesna interpretacja poglądu na welajat-e faghih została zaproponowana na początku lat 70. przez Ruhollaha Chomejniego i opisana przez niego w książce Rządy Islamskie. Ajatollah twierdził w niej, że Allah stworzył islam po to, aby jego zasady były wdrażane, o czym świadczy ustanowienie szariatu. Zważywszy na to, że nikt nie zna islamu i prawa religijnego lepiej niż duchowni, argumentował, że naturalnym jest, aby to oni sprawowali władzę do czasu powrotu mahdiego.