Dzięki pracy Gaetano Salvemini ruch uświadomił również międzynarodową społeczność o realiach faszyzmu we Włoszech.
Wielu włoskich antyfaszystów wzięło udział w hiszpańskiej wojnie domowej, mając nadzieję, że stanowić to będzie przykład zbrojnego oporu przeciwko dyktaturze Francisco Franco, skierowanego także przeciwko reżimowi Mussoliniego; stąd ich hasło: „Dziś w Hiszpanii, jutro we Włoszech” ().
W latach 1920–1943 na terenie przyłączonej do Włoch po I wojnie światowej Wenecji Julijskiej aktywne były liczne ruchy antyfaszystowskie wśród Słoweńców i Chorwatów. Najbardziej wpływową organizacją była zbrojna grupa powstańcza , która przeprowadziła liczne akty sabotażu oraz ataki na przedstawicieli Narodowej Partii Faszystowskiej i wojska. Większość podziemnych struktur organizacji została odkryta i zlikwidowana przez OVRA w latach 1940–1941, a po czerwcu 1941 większość jej byłych aktywistów dołączyła do słoweńskich partyzantów.
Podczas II wojny światowej wielu członków włoskiego ruchu oporu opuściło swoje domy i przeniosło się w góry, aby walczyć przeciwko włoskim faszystom i niemieckim żołnierzom nazistowskim w trakcie .