Zachariasz Jan Szolc (ur. 1630 w Łucku, zm. 2 marca 1692 we Fromborku) – warmiński duchowny katolicki, kanonik i kustosz warmińskiej kapituły katedralnej, w latach 1681–1688 wikariusz generalny diecezji warmińskiej.
Życiorys Urodził się w Łucku, wówczas, w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, stolicy województwa wołyńskiego. Pochodził z polskiej rodziny mieszczańskiej, która otrzymała tytuł szlachecki. Wykształcenie podstawowe zdobył prawdopodobnie w szkole parafialnej w Łucku, a następnie w miejscowym kolegium jezuickim. Później przez trzy lata odbywał studia w Akademii Krakowskiej. Mieszkał w tzw. bursie filozofów. Dzięki wsparciu stypendium, które ufundował kanonik warmiński ks. Grzegorz Borasta, ukończył studia i uzyskał stopień doktora teologii. Wdzięczny za otrzymane wykształcenie w późniejszym okresie również sam ufundował w Krakowie bursę dla studentów warmińskich. W latach 1669–1670 przebywał we Włoszech, zapisując się do ksiąg studentów uniwersytetu w Padwie (1669) i w Rzymie (1670). W czasie zdobywania wykształcenia podczas pobytu za granicami kraju zyskał znajomość języków: ukraińskiego, łacińskiego, włoskiego i francuskiego. Już wcześniej, będąc w diecezji łuckiej, rozpoczął karierę duchowną. Później zatrudnił się w kancelarii ks. abp. Giovanniego de Torres oraz ks. kard.