Dąbek prowadził rozmowy z Polakami służącymi w kompaniach wartowniczych przy armii amerykańskiej. Według jego pisemnej relacji z 1991, wykorzystanej później przez Grzegorza Ostasza, przeprowadził kilkadziesiąt takich rozmów i na podstawie uzyskanych informacji opracował co najmniej trzy trasy przekraczania granicy.
Pod koniec 1950 wraz z żoną wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1951 ukończył studia w Chicago. W czerwcu 1952 Józef Maciołek ps. „Roman” i płk Janusz Bokszczanin ps. „Bartek” zaproponowali mu ponowne objęcie kierownictwa placówki Delegatury Zagranicznej WiN „Niemcy” w Monachium. Dąbek przyjął propozycję i powrócił do Europy.
Po ponownym objęciu placówki zajmował się nawiązywaniem kontaktów ze środowiskami polskiej emigracji w Niemczech Zachodnich, zbieraniem informacji z Polski oraz pozyskiwaniem osób do działalności WiN w kraju. Część jego zadań była realizowana w środowisku polskich kompanii wartowniczych.
Działalność w Stanach Zjednoczonych Ostatecznie osiadł w Stanach Zjednoczonych i mieszkał w Chicago. Prowadził działalność w środowiskach polonijnych i kombatanckich.