Emanuel Białek (ur. 26 marca 1905 w Chorzowie, zm. ?) – polski działacz partyjny i państwowy, robotnik, od sierpnia do września 1945 prezydent Chorzowa.
Życiorys Syn górnika Józefa i Marii z domu Piela. Po ukończeniu ośmioklasowej chorzowskiej szkoły powszechnej od 1918 do 1922 uczył się zawodu kominiarza w Poznaniu, w 1922 zdał egzamin czeladniczy. Następnie do 1939 pracował w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie. W okresie międzywojennym członek Związku Robotników Przemysłu Metalowego (należał do władz okręgu), Ligi Morskiej, Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego i RKS „Naprzód” Chorzów.
Jesienią 1939 pracował jako robotnik budowlany w Bytomiu, od grudnia 1939 do lipca 1940 ślusarz w fabryce w Wittenberdze. Ze względu na chorobę powrócił do Polski, pracował jako czeladnik kominiarski w różnych miastach Górnego Śląska. W okresie okupacji związany z Polską Partią Socjalistyczną – Wolność, Równość, Niepodległość. Po wyzwoleniu powrócił do pracy w chorzowskim PZFA, został II sekretarzem tamtejszego Komitetu Zakładowego Polskiej Partii Robotniczej i pracownikiem Komitetu Miejskiego PPR. Od 11 sierpnia 1945 do odejścia na własną prośbę 8 września 1945 pełnił funkcję prezydenta Chorzowa.