Olsztyn 1984, s. 31.Encyklopedia katolicka, tom 2 Bar–Centuriones, Lublin 1985, s. 1239..
Ks. Bużeński należał do kręgu najbliższych współpracowników biskupa warmińskiego Michała Radziejowskiego. Radziejowski po wyborze na biskupstwo warmińskie nie przyjechał osobiście do diecezji, lecz sakrę biskupią przyjął w Warszawie, zaś kierowanie diecezją powierzył kanonikom Wołowskiemu i Bużeńskiemu. W 1682 członkowie kapituły wybrali ks. Bużeńskiego dziekanem. W 1689 został wikariuszem generalnym diecezji.
Ks. Bużeński wspierał finansowo naukę, fundując stypendia dla młodzieży z Warmii studiującej na Akademii Krakowskiej. W czasie swojego życia uzbierał bogaty księgozbiór, którego jedną część zapisał Akademii Krakowskiej, a drugą uczelni w diecezji warmińskiej – kolegium jezuickiemu w pobliskim Braniewie. Sam napisał również wiele utworów okolicznościowych i pism z zakresu prawa. Jego największym dziełem były napisane po łacinie Żywoty arcybiskupów gnieźnieńskich, które pierwotnie zostało wydane w częściach po łacinie i po niemiecku, następnie przetłumaczone przez Michała Bohusz-Szyszkę i wydane w latach 1852–1860 w pięciu tomach w języku polskim.mały|Płyty nagrobne: ks.