Ogólnie uznała, że Golden potrafi „uchwycić wielowymiarowy kunszt Jungkooka, jego charyzmatyczny wokal i nieodparty popowy urok w 10 łatwo przyswajalnych utworach przygotowanych z myślą o komercyjnym sukcesie”, ale jednocześnie stwierdziła, że „nie brzmi jak album, który mógłby wydać tylko on i nikt inny”, podsumowując jednak, że „lata 20. XXI wieku znalazły swojego popowego króla, a Golden więcej niż zapewnia mu miejsce na tronie”.
Maria Sherman z AP News określiła go jako „jeden z najmocniejszych debiutów popowych roku” oraz „album popowej błogości”, natomiast według Davida Smytha z Evening Standard album „spełniał wiele oczekiwań miłośników popu”, a „tym, co wynosi go na wyższy poziom, jest jego płynny, ekspresyjny głos, który konsekwentnie podnosi przyjazny listom przebojów materiał na wyższy poziom”.
Mary Siroky z Consequence uznała, że „jasne punkty albumu są naprawdę olśniewające, podczas gdy niektóre utwory z drugiego planu nie są w porównaniu z nimi szczególnie zapadające w pamięć, przez co album wydaje się mocno nierówny, pierwsze pięć utworów to zdecydowane hity, ale w drugiej połowie płyty energia spada”.