Volksbund pomagał rodzinom poległych w ustalaniu miejsc pochówku, a od połowy lat 20. XX wieku przejmował opiekę nad cmentarzami i uczestniczył w budowie nowych nekropolii wojennych. Upowszechniał również obchodzony w całych Niemczech od 1925 roku Volkstrauertag, czyli Dzień Żałoby Narodowej. Liczba członków organizacji wzrosła z 46 tys. w 1922 roku do blisko 150 tys. na początku 1933 roku.
Według historyka Floriana Greinera działalność Volksbundu w okresie Republiki Weimarskiej była związana z konserwatywną i nacjonalistyczną kulturą pamięci. Organizacja odrzucała liberalną demokrację, zbliżała się ideowo do ruchu volkistowskiego, a śmierć żołnierzy interpretowała w kategoriach ofiary poniesionej dla ojczyzny.
Okres narodowego socjalizmu Po przejęciu władzy przez NSDAP kierownictwo Volksbundu dobrowolnie podporządkowało organizację procesowi ujednolicania instytucji życia publicznego. W 1933 roku przyjęto scentralizowaną strukturę opartą na zasadzie wodzostwa (Führerprinzip), a stowarzyszenie włączyło się w narodowosocjalistyczny kult poległych. Do 1936 roku liczba jego członków wzrosła do prawie 300 tys.