Pierwszy Oddział Ochotników Polaków we Włoszech (wł. „Arditi Polacchi”) – pododdział piechoty armii włoskiej, złożony z Polaków – ochotników, byłych żołnierzy armii austro-węgierskiej, którzy dostali się do niewoli lub zdezerterowali na froncie włoskim w czasie I wojny światowej, zorganizowany na wzór włoskich oddziałów szturmowych Arditi. Organizatorem i dowódcą oddziału był Stefan Kluczyński. Organizacja czterdziestoosobowego oddziału rozpoczęła się w listopadzie 1917 w obozie Santa Maria Capua Vetere. Od kwietnia 1918 do zawieszenia broni na froncie włoskim oddział brał udział w walkach przeciwko Austriakom, będąc przydzielonym do włoskiej 3, a następnie 4 Armii. Żołnierze oddziału wyróżnili się 24 października 1918 pod Monte Pertico (pierwszego dnia bitwy pod Vittorio Veneto). W walkach wzięły udział dwa plutony pod dowództwem podporuczników: Alfreda Bartoniczka i Jana Szałagana. Plutony działały samodzielnie, w odległości 2 km od siebie, każdy na korzyść innej brygady włoskiej. Wymarsz poprzedzała odprawa u szefa sztabu włoskiej 4 Armii oraz zwierzchnika i protektora oddziału, pułkownika . W grudniu 1918 cały oddział (5 oficerów, 18 aspirantów i 180 szeregowych) został wcielony do Armii Polskiej we Włoszech i stał się trzonem pułku piechoty im.