Takada studiowała na tokijskim Uniwersytecie Sztuki. W 1978 roku, po ukończeniu studiów, zadebiutowała jako zawodowa artystka, występując z Berlińską Orkiestrą Symfoniczną. Zniechęciła się jednak do zachodniej muzyki klasycznej. Jak stwierdziła w 2017 roku wywiadzie dla The Vinyl Factory: „Po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że muszę znaleźć własną muzykę, kiedy miałam swój debiutancki koncert z Berlińską Filharmonią. Wtedy zrozumiałam: «Nie mogę tu być»: granie w znanej sali koncertowej wydawało mi się niewłaściwe. Poczułam, że chcę grać muzykę na ulicy. W konsekwencji zaczęła skłaniać się ku minimalizmowi takich kompozytorów jak Steve Reich i Terry Riley, a także ku wpływom afrykańskim i azjatyckim, które uwidoczniły się w jej przyszłych albumach, Through the Looking Glass i jego późniejszej solowej kontynuacji, Tree of Life (1999). Wśród stylów, które wywarły na nią największy wpływ, znalazły się strukturalne rytmy tradycyjnej muzyki indonezyjskiej i koreańskiej, w których szczególnie ceniła prostotę.