w wyścigu sprinterskim przebił się o dziewięć pozycji, a w wyścigu głównym o dziesięć, a po dyskwalifikacji Nikoli Cołowa, wskoczył na trzecie miejsce. Rundę w Wielkiej Brytanii rozpoczął od zajęcia 3. miejsca. Startując z czwartej pozycji w wyścigu głównym na wilgotnej nawierzchni, Boya zaryzykował i założył opony deszczowe, co okazało się trafnym wyborem, szybko wysunął się na prowadzenie i sięgnął po pierwsze w sezonie zwycięstwo. Na Węgrzech zakwalifikował się na drugim miejscu. Po zaciętej walce, zajął w sprincie siódmą lokatę, a w niedzielnym wyścigu głównym zajął 2. miejsce, awansując dzięki temu na drugie miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców. Pomimo tego, iż we Włoszech do obu wyścigów startował z siedemnastej pozycji to dwukrotnie zameldował się w punktach, przyczyniając się do pierwszego triumfu jego zespołu w klasyfikacji zespołów. Sezon zakończył na 3. miejscu w klasyfikacji kierowców, zdobywając 116 punktów, jedno zwycięstwo i pięć podiów.
Formuła 2 (2026–nadal)