Na początku XX wieku, zanim wybudowano zaporę, przypływy docierały w górę rzeki aż do miasta Al-Kasr al-Kabir, oddalonego od oceanu o około 30 km. mały|lewo|Model terenu przedstawiający ujście Wadi Lukus do Oceanu Atlantyckiego W dolnym biegu Wadi Lukus płynie przez szeroką, bagnistą dolinę, wypełnioną osadami czwartorzędu, zalegającymi na podłożu z plioceńskich piasków i margli. Osady estuarium mają genezę zarówno morską, jak i fluwialną. Na kształtowanie się ujścia Wadi Lukus wpływają gwałtowne opady w górach Rif oraz dynamika pływów morskich – amplituda tych ostatnich osiągać może nawet 3 m. Bezpośrednio przy ujściu występują solniska.
Równina zalewowa Wadi Lukus poprzecinana jest gęstą siecią kanałów, które wprowadzają na nią wodę podczas przypływu i odprowadzają ją w trakcie odpływu. Oddziaływanie pływów morskich jest szczególnie widoczne w morfologii wałów brzegowych w dolnym biegu rzeki. W górnym biegu charakter tych wałów wskazuje na dominację procesów fluwialnych.
Mokradła Wadi Lukus zajmują obszar około 42 km². Od lat 20. do lat 50. XX wieku, w czasach Maroka Hiszpańskiego, na terenach podmokłych przeprowadzono zakrojone na szeroką skalę prace melioracyjne.