Mając osiemnaście lat, przyjął posadę guwernera, która okazała się uciążliwa, i wyjechał do Edynburga. Utrzymywał się tam z prywatnych lekcji łaciny i greki dla innych studentów, uczęszczając najpierw na wykłady filozofii, a potem do studium teologicznego, gdzie wygłosił nawet publiczne kazanie przed profesorem i innymi studentami. Ku medycynie zwrócił się po tym, jak przełożył na łacinę cudzą rozprawę inauguracyjną, czyli dysertację składaną przy ubieganiu się o stopień doktora. Według relacji syna zrobił to szybciej i lepiej, niż oczekiwano, i uznał wtedy, że odkrył własne zdolności. Opuścił potem Edynburg i spędził rok jako młodszy nauczyciel w Dunse, a po powrocie jego starania o wakującą posadę w edynburskiej szkole nie powiodły się.
Na początku roku akademickiego 1759 zwrócił się listem po łacinie do , profesora anatomii, a gdy odniosło to skutek, także do pozostałych profesorów, którzy przyznali mu bezpłatny wstęp na wykłady. Studia medyczne zaczął w wieku dwudziestu trzech lub dwudziestu czterech lat. Po kilku latach porzucił nauczanie języków na rzecz przygotowywania kandydatów do egzaminów prowadzonych po łacinie oraz pisania i tłumaczenia rozpraw inauguracyjnych. 2 maja 1761 roku został członkiem , studenckiego towarzystwa naukowego.