Latem 1909 roku Chagall, rozczarowany dotychczasowymi próbami odnalezienia własnego języka artystycznego, wrócił z Petersburga do rodzinnego Witebska. W tym okresie niemal całkowicie zaprzestał malowania. Znaczną część czasu spędzał na przechadzkach po mieście. Jesienią poznał Bertę Rosenfeld (Bellę), młodszą córkę zamożnego jubilera. Chagall wspominał, że już podczas pierwszego spotkania poczuł, iż spotkał kobietę, z którą chciałby spędzić resztę życia. Rok później para się zaręczyła, ale pobrali się dopiero w 1915 roku z powodu częstych wyjazdów artysty do Petersburga i Paryża. W 1916 roku urodziło się ich jedyne dziecko, córka Ida. Małżeństwo z Bellą stało się dla Chagalla symbolem tajemnicy ludzkiego istnienia. Swoją miłość ukazywał on jako doświadczenie głębokie i zmysłowe, miłość dawała mu poczucie lekkości i pozwalała niemal dosłownie wznosić się ponad ziemią. Taki sposób przedstawiania uczucia można dostrzec w jego obrazach Spacer, Nad miastem oraz Urodziny.