Dariusz Piechota umieścił powieść w kontekście postmodernistycznych gier z wiekiem XIX oraz charakterystycznych dla współczesnej kultury popularnej zjawisk retromanii i remiksu klasyki. Badacz porównał tego rodzaju przekształcenia klasyki do patchworku lub palimpsestu, na który składają się różne opowieści o przeszłości i uznał je za formę żartu literackiego i przejaw nieustannego recyklingu tekstów kultury. Według badacza mashup „ożywia” zapomniane teksty, wzbogaca je o wartość naddaną i zachęca odbiorców do ich ponownej, indywidualnej interpretacji. Łączenie kanonicznej literatury z motywami wampirów i zombie zaciera przy tym granicę między kulturą wysoką a masową oraz ma wywoływać zdumienie przez przełamywanie konwencji. Piechota określił przeróbkę Lewandowskiego jako swoistą dekonstrukcję Faraona: autor usunął opisy Egiptu i rozwinął niektóre epizody, w tym konsekwencje klątwy Dagona rzuconej na Sarę, a świat powieści zaludnił mumiami, hybrydami i wampirami. Za główną oś utworu badacz uznał walkę o władzę oraz dążenie do przemiany Ramzesa XIII w wampira.