„Eddie” Myers z Korpusu Inżynierów Królewskich (Royal Engineers) – według słów jego zastępcy, majora (później pułkownika) Chrisa Woodhouse’a, był on „jedynym zawodowym oficerem saperem na Bliskim Wschodzie posiadającym przeszkolenie spadochronowe”. Po zakończeniu misji brytyjski zespół miał zostać ewakuowany; na miejscu planowano pozostawić jedynie Woodhouse’a, greckiego podporucznika Themisa Marinosa oraz dwóch radiotelegrafistów, aby nawiązali oni łączność z dopiero kształtującym się greckim ruchem oporu.
Tymczasem w Grecji pierwsze próby zbrojnego oporu w Macedonii zostały stłumione latem 1941 roku przez siły niemieckie i bułgarskie. Jednak wiosną i latem 1942 roku w górzystych rejonach środkowej Grecji i Epiru zaczęły powstawać pierwsze zbrojne oddziały partyzanckie. Od samego początku największą z nich była Grecka Armia Wyzwolenia Narodowego (ELAS), utworzona przez kierowany przez komunistów Front Wyzwolenia Narodowego (EAM) i dowodzona przez Arisa Weluchiotisa. Drugą co do wielkości siłą była Narodowa Republikańska Liga Grecka (EDES), której przewodził pułkownik Napoleon Zerwas.