Kalotypia stosowana była przede wszystkim w latach 40. i 50. XIX wieku, zamierając przed 1870 rokiem. Krótkie okresy ponownej popularności przeżyła na samym początku XX wieku i w latach 20.
Technika Arkusz wysokiej jakości papieru poddawany jest uczuleniu poprzez umieszczenie w roztworze azotanu srebra i roztworze jednego z halogenków, zazwyczaj jodku potasu, w wyniku czego na papierze powstaje jodek srebra. Następnie papier pokrywany jest roztworem kwasu galusowego i azotanu srebra. Po wypłukaniu papier jest umieszczany w aparacie i naświetlany. Czas naświetlania, w zależności od wielu czynników, może wynosić kilka sekund lub minut, a nawet dłużej. W tym czasie powstaje obraz utajony, który następnie jest wywoływany przy pomocy roztworu kwasu galusowego i azotanu srebra, dzięki czemu staje się widoczny. Później zostaje utrwalony przy pomocy tiosiarczanu sodu i wypłukany.
W efekcie końcowym otrzymywano obraz w kolorze neutralnej szarości, o odwróconej skali tonalnej, co oznacza, że najjaśniejsze partie rzeczywistego obrazu na papierze były ciemne, cienie – jaśniejsze, a