Był zwolennikiem polityki Elefteriosa Wenizelosa (wenizelistą) i w 1916 roku jako jeden z pierwszych dołączył do wenizelistowskiego Ruchu Obrony Narodowej w Salonikach. Z wyróżnieniem walczył w wielu bitwach na froncie macedońskim podczas I wojny światowej, ostatecznie awansując do stopnia majora. Po porażce Partii Liberalnej Wenizelosa w wyborach w 1920 roku zbiegł do Konstantynopola. Do Aten powrócił dopiero pod koniec 1922 roku, po rewolucji wrześniowej, i ponownie wstąpił do armii.
Trzy lata później, po ustanowieniu dyktatury generała Teodorosa Pangalosa (czerwiec 1925), został mianowany komendantem garnizonu w Atenach, obejmując jednocześnie dowództwo nad 2. batalionem Gwardii Republikańskiej. Oddziały te stanowiły główne oparcie dla reżimu wojskowego Pangalosa w stolicy. Mimo to Zerwas wziął udział w zamachu stanu z 22 sierpnia 1926 roku, przeprowadzonym pod wodzą generała Georgiosa Kondylisa, który doprowadził do obalenia Pangalosa. Zerwas starł się jednak z Kondylisem miesiąc później, gdy nowy silny człowiek w państwie próbował rozbroić i rozwiązać Gwardię Republikańską. W Atenach doszło do krwawych walk między batalionem Zerwasa a siłami rządowymi. Po poniesionej klęsce Zerwas został skazany na dożywocie.