W okresie międzywojennym działała w warszawskim środowisku młodzieży socjalistycznej. Była współzałożycielką literackiego klubu robotniczo-studenckiego „Niebieska Bluza”. W październiku 1931 pod patronatem tego klubu powstał komitet wydawniczy pisma „Płomienie”, którego Bełzówna była współzałożycielką i w którego redakcji pełniła funkcję sekretarza. W skład redakcji wchodzili również Jerzy Cesarski, Wacław Czarnecki i Władysław Pietrzykowski. Środowisko „Płomieni” należało do czołowych warszawskich środowisk młodej lewicy socjalistycznej i było związane z ZNMS. Była także współzałożycielką Spółdzielni Wydawniczej Młodzieży Socjalistycznej „Płomienie”.
W sierpniu 1933 została aresztowana i pobita przez policję po wiecu antywojennym i antyfaszystowskim młodzieży socjalistycznej. W jej sprawie interweniował ówczesni posłowie na Sejm Stanisław Dubois oraz Zygmunt Kazimierz Piotrowski.
W latach 30. angażowała się również w działalność kobiet w PPS. W 1936 opublikowała w „Głosie Kobiet” artykuł Kobiety w szeregach rewolucji, poświęcony między innymi udziałowi kobiet w wydarzeniach rewolucyjnych 1905 roku. Od 1937 była przewodniczącą Wydziału Kobiet w Warszawskim Okręgowym Komitecie Robotniczym PPS.