W 1953 roku w Kałudze rozpoczęto formowanie pierwszego powojennego batalionu zakłóceń radiowych. Jednostka otrzymała m.in. stacje zakłócające łączność UKF R-330 i KF R-325 oraz urządzenia kontrolno-sterujące „Arfa”. W 1954 roku zakończono formowanie batalionu i przeprowadzono pierwsze szkolenie specjalistów zakłóceń radiowych wojsk łączności.
W 1957 roku w Głównym Sztabie Wojsk Lądowych utworzono 9. wydział przeciwdziałania radiowego, a w sztabach okręgów wojskowych, grup wojsk i samodzielnych armii wprowadzono stanowiska oficerów odpowiedzialnych za tę dziedzinę. W kolejnych latach tworzono dalsze wyspecjalizowane jednostki i rozwijano system szkolenia. W 1964 roku, po reorganizacji struktur dowodzenia, funkcje te scentralizowano w Głównym Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego, gdzie utworzono wydział odpowiedzialny za walkę z radioelektronicznymi środkami przeciwnika.
30 sierpnia 1989 roku minister obrony ZSRR utworzył na bazie węzła kompleksowej kontroli technicznej i specjalistycznego laboratorium Sztabu Generalnego Centrum Kompleksowej Kontroli Technicznej Sztabu Generalnego z siedzibą w Moskwie. Centrum stworzyło w rejonie Moskwy wielopozycyjną zautomatyzowaną sieć odbiorczo-namierniczą.