Klasa wysokości dźwięku (ang. pitch class) – pojęcie z zakresu teorii muzyki i analizy muzycznej, oznaczające kategorię obejmującą wysokości dźwięku uznawane w określonym ujęciu za równoważne. O przynależności wysokości do tej samej klasy decyduje przyjęta relacja równoważności.

Najczęściej podstawą wyodrębniania klas wysokości jest równoważność oktawowa, zgodnie z którą do jednej klasy należą wszystkie wysokości oddalone od siebie o całkowitą liczbę oktaw; klasa reprezentuje zatem wszystkie oktawowe położenia danego dźwięku. Przy zastosowaniu wyłącznie tej relacji nazwy dźwięków wraz ze znakami chromatycznymi oznaczają odrębne klasy, więc na przykład c, cis i des należą do różnych klas.

W , w odniesieniu do dwunastostopniowego stroju równomiernie temperowanego, przyjmuje się także równoważność enharmoniczną. Dźwięki zapisywane jako cis i des zalicza się wówczas do jednej klasy, ponieważ w tym stroju mają tę samą wysokość. Przy jednoczesnym zastosowaniu równoważności oktawowej i enharmonicznej wyróżnia się dwanaście klas, odpowiadających dźwiękom skali chromatycznej.