Pojawiające się w literaturze opisy mogą dotyczyć jednej z siedmioosiowych bocznych oficyn z portykiem, gdyż sam pałac musiał mieć na tyle duże rozmiary aby pomieścić pomieszczenia mieszkalne i sale przeznaczone na zbiory księżnej, liczące kilka tysięcy eksponatów.
Elewację frontową pałacu skierowano ku miastu. Przed pałacem znajdował się dziedziniec paradny ujęty po bokach dwoma pawilonami lub oficynami. Zachodnią oficynę określano jako „kredens” i prawdopodobnie mieściła ona zaplecze kuchenne.
Pośrodku dziedzińca ustawiono wykonany z białego marmuru pomnik Pawła Jana Sapiehy, hetmana wielkiego litewskiego i dawnego właściciela Siemiatycz.
Od strony miasta dziedziniec zamykał mur z bramą flankowaną przez dwie kamienne rzeźby sfinksów, które częściowo zachowały się do dzisiaj.
Pałac stanowił główny element osi kompozycyjnej przebudowanych Siemiatycz. Na jego osi wytyczono w 1777 roku ulicę Pałacową o szerokości 100 łokci warszawskich, czyli około 60 m, obsadzoną drzewami i prowadzącą do rynku. Perspektywę alei zamykał od strony miasta ratusz z wieżą zegarową. Rozwiązanie to podporządkowywało układ miasta rezydencji właścicielki dóbr.