w wielu wioskach dyskusje z niemieckimi żołnierzami przeradzały się w bójki, po których Niemcy musieli uciekać. Konsekwencje tych działań nadeszły szybko. Od końca maja pierwsi Luksemburczycy stawali przed sądami wojskowymi, oskarżeni o fizyczne starcia z niemieckimi żołnierzami lub znieważenie Wehrmachtu bądź Adolfa Hitlera.
W sierpniu do Luksemburga przybył gauleiter Gustav Simon, obejmując funkcję szefa administracji cywilnej (Chef der Zivilverwaltung) i przejmując władzę od administracji wojskowej. Wdrożył on politykę germanizacji, mającą na celu przygotowanie Luksemburga do całkowitego włączenia w granice Niemiec, co wzmogło wrogość Luksemburczyków wobec nowego reżimu. Jednym z pierwszych przejawów tego spontanicznego oporu społecznego był tzw. Spengelskrich (w języku luksemburskim: „wojna na przypinki”). Od 14 sierpnia 1940 roku wielu Luksemburczyków publicznie nosiło przypinki z wizerunkiem luksemburskiego czerwonego lwa – tego samego, który był używany podczas obchodów stulecia niepodległości Luksemburga w 1939 roku. Aktywiści proniemieckiego, kolaboracyjnego ruchu Volksdeutsche Bewegung próbowali zrywać te przypinki, co często prowadziło do bójek. Gestapo podejmowało działania przeciwko osobom noszącym przypinki, określając je mianem „prowokatorów”.