Bitwa Jednostki osmańskie zaatakowały pozycje powstańcze przed świtem 16 lipca 1822. Liczący ponad 600 żołnierzy oddział jazdy zaatakował lewe skrzydło powstańców. Po raz pierwszy jednostki powstańcze, szkolone przez zagranicznych oficerów stosowały taktykę odmienną od partyzanckiej, a przypominającej działania regularnej armii. Turcy, zdumieni panującą początkowo ciszą po stronie przeciwnika, zostali skutecznie ostrzelani dopiero gdy dotarli na odległość 100 stóp od pozycji powstańczych. Kolejne szarże także kończyły się niepowodzeniem, przynosząc znaczne straty stronie osmańskiej. Niepowodzeniem zakończyło się także pierwsze natarcie nieregularnych formacji albańskich na wschodnią flankę powstańców. O klęsce powstańców przesądziła postawa Gogosa Bakolasa, który w kluczowym momencie bitwy nakazał odwrót. Po zajęciu wschodniego wzgórza przez Turków, zajęli oni wioskę Peta i zaatakowali lewe skrzydło powstańcze od tyłu. W szeregi powstańców wkradł się chaos, który wykorzystała kawaleria osmańska, wybijając większość obrońców zachodniego wzgórza. Grupa dwunastu polskich filhellenów, dowodzona przez Franciszka Mierzewskiego (Mierzejewskiego) broniła się w kościele św. Jerzego we wsi Peta, zanim Turcy go nie podpalili, zabijając obrońców. Z pogromu pod Petą ocalało tylko trzech Polaków, na czele z kapitanem Kutzowskim.