W stroju pitagorejskim sąsiednie dźwięki są natomiast rozdzielone odstępami o dwóch różnych kątach, bliskich 1/12 okręgu, ale nie dokładnie równych tej wartości. Te dwa kąty odpowiadają dwóm rodzajom półtonów. Gdyby strój pitagorejski rozszerzyć o jeszcze jedną kwintę czystą, tak aby obejmował 13 dźwięków, to w ciągu interwałów między jego dźwiękami pojawiłby się trzeci, znacznie krótszy interwał – komat pitagorejski.

W tym kontekście twierdzenia o trzech odstępach można użyć do opisu dowolnego systemu strojenia generowanego w ten sposób przez kolejne wielokrotności jednego interwału. W niektórych z tych systemów strojenia (jak strój równomiernie temperowany) najbliższe pary dźwięków może rozdzielać tylko jeden interwał, a w innych (jak strój pitagorejski) – tylko dwa różne interwały. Z twierdzenia o trzech odstępach wynika ogólnie, że zawsze występują co najwyżej trzy różne interwały rozdzielające sąsiednie dźwięki.