Postawy propolskie były częstsze wśród lepiej wykształconych i zasymilowanych Żydów w dużych ośrodkach miejskich, a rzadsze wśród słabiej zasymilowanej ortodoksyjnej ludności żydowskiej w mniejszych miastach i na obszarach wiejskich.
II Rzeczpospolita Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku II Rzeczpospolita miała liczną mniejszość żydowską. Powstające po I wojnie światowej Wojsko Polskie składało się początkowo głównie z ochotników narodowości polskiej, jednak wraz ze stabilizacją sytuacji i wprowadzeniem regularnego poboru rosła liczba żołnierzy należących do różnych mniejszości etnicznych, w tym Żydów. Integracja Żydów z Wojskiem Polskim wiązała się z pewnymi problemami; w połowie lat 20. ponad połowa żydowskich rekrutów miała trudności z posługiwaniem się językiem polskim (dotyczyło to szczególnie rekrutów z dawnego zaboru pruskiego). W całym okresie międzywojennym wśród żydowskich rekrutów odnotowywano najwyższy spośród wszystkich polskich mniejszości odsetek uchylania się od służby wojskowej (14%) oraz najwyższy odsetek dezercji (8%). Ogółem szacuje się, że około połowa żydowskiej młodzieży podlegającej obowiązkowi wojskowemu służyła w pewnym momencie w Wojsku Polskim tego okresu (pozostali unikali służby legalnie lub nielegalnie).