W 1945, po II wojnie światowej, została mianowana attaché ds. kultury w ambasadzie Czechosłowacji w Waszyngtonie. Po zamachu stanu z 1948 pozostała w Stanach Zjednoczonych jako emigrantka. Jakobson pomógł jej rozpocząć karierę akademicką w dziedzinie bohemistyki; w latach 1950–1962 na Uniwersytecie Harvarda, następnie na Uniwersytecie Chicagowskim. W latach 1970–1973 na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 1959 otrzymała stypendium Guggenheima na badania nad literaturą słowiańską.
Przez resztę życia pracowała jako bibliotekarka w na Uniwersytecie Harvarda. W 1986 Harvard College ustanowił Fundusz im. Milady Součkowej „na zakup i wykorzystanie czeskich i słowackich książek dla Biblioteki Uniwersytetu Harvarda znanej jako Biblioteka Widenera”.
Twórczość Na pierwsze eksperymenty literackie Milady Součkowej wpływ miał James Joyce i surrealizm. Większość jej prozy to strumień świadomości. W swoich utworach eksperymentuje z językiem, opisuje głównie życie codzienne. W Stanach Zjednoczonych pisała poezję w języku czeskim, a prace teoretyczne w języku angielskim. W ojczyźnie nie mogła publikować ani za czasów nazistów, ani za czasów komunistów. Jej ostatnia powieść, Neznámý člověk (1962), ukazała się na emigracji.